Waarom Rob Koppen Hofstede de Rieke Smit is begonnen

Vanaf het begin van deze eeuw was ik onrustig. Ondanks zakelijk succesvol, nog steeds gelukkig getrouwd met dezelfde vrouw en drie kerngezonde leuke kinderen op weg naar de volwassenheid. Ik realiseerde me dat ik m’n hele leven die dingen deed waar anderen van vonden dat ik er goed in was. Omdat het succesvol was geloofde ik dat lange  tijd zelf ook. Maar er was dat gevoel van een groot onvervuld verlangen dat in mijzelf  rondkantoordwaalde  en me niet met rust liet. Was dit het nu, nog 20 jaar hetzelfde? Geld verdienen? Machtspelletjes? Nog meer status, nog meer succes? Wachten tot ik kon stoppen met werken  en rustig leven? Dat kon niet waar zijn! Mijn eerste beslissing toen was, ik wacht niet tot ik met pensioen ga! Ik ga niet wachten tot ik de “leuke dingen” kan gaan doen. Ik ga vanaf vandaag de dingen doen die ik leuk en belangrijk vind. En als ik dat niet meer vinden gaan we de dingen doen die we dan wel leuk of belangrijk vinden. Een ferm besluit, maar nu nog even de executie.

 

Ik begon in eerste instantie te peinzen over wat ik nu eigenlijk wel leuk en/of belangrijk vond. Wat wilde ik nu? Dat lijkt een eenvoudige vraag, maar voor een Calvinistisch opgevoed mens is het antwoord zeker niet eenvoudig. Ik had een ding en dat was dat ik mensen leuk vind, juist omdat ze allemaal zo verschillend zijn. Dus daar moest het mee te maken hebben. Maar wat is dan hetgeen wat daarin belangrijk is? Ik werkte immers toch met mensen. Ik realiseerde me dat 85% van mijn tijd opging aan wat ik maar even voor het gemak “Corporate gedoe” noem en slechts een klein deel van mijn tijd hield ik over om naar mensen te luisteren, wat ze bezig hield, wat voor geweldige dingen ze konden, maar er niet uitkwamen en ze daarbij te helpen. Mijn verbazing lag in hoe mensen en groepen met elkaar omgingen en hoe weinig dat tot constructieve en leuke dingen leidden.

Tussendoor kwam ik via mijn dochter met paarden in contact. Mijn beeld van maneges, onwillige paarden, veel lawaai en in mijn ogen weinig plezier werd vervangen door “natural horsemanship”. Op natuurlijke wijze met paarden omgaan oftewel leren begrijpen wat paarden zijn en hoe je zoveel mogelijk in de taal van de paarden met paarden kan werken en erop kan rijden. Respect, vertrouwen en leiderschap waren daarbij de basis. O zo herkenbaar als manager. De ervaring die ik opdeed met mijn eigen paard leidde tot vele lessen voor mezelf. Het eindeloos proberen iets voor elkaar te krijgen en telkens te beseffen dat het niet aan het paard ligt, maar dat mijn mentale gesteldheid, onkunde, het niet begrijpen van het paard, het gebrek aan het kunnen bedenken van andere oplossingen de oorzaken waren, leidde tot inzichten over mezelf, maar ook over de interactie met mijn omgeving. Het is verbazingwekkend hoe tolerant en vergevingsgezind een paard is.

 

Ik heb mooie rollen vervuld, maar vooral ook kunnen kijken en zoeken naar op welke wijze ik invulling kon geven aan wat ik met mensen en paarden kon doen. Ik ben een opleiding tot systemisch paardencoach gaan volgen. Ik begrijp het niet, ik kan het niet verklaren als rationeel type, maar het leidde wel tot hele mooie inzichten voor mensen en teams waar ze echt wat aan hadden en het begon voor mij duidelijk te worden waar het heen moest en ben daarmee individuele en teamcoaching gaan ontwikkelen.

Ondertussen is onze zoektocht naar een plek en een huis doorgegaan en heeft ons langs meerdere landen en mogelijkheden geleid. Maar het feit dat ik wilde blijven werken en we geen zin hadden in een weekend huwelijk leidde dat tot niets. Met nog een paar korte acties met huizen in de Randstad die te veel concessies aan ons idee zouden betekenen stokte ons proces. Het derde en laatste kind verliet het ouderlijk huis en wij besloten dan maar dat we bleven zitten waar we zaten en begonnen ons huis voor de volgende periode op orde te brengen. We bestelden een nieuwe keuken en zo, maar het bleef kriebelen.

En toen gebeurde het. Ik zag opnieuw de Rieke Smit. Die had ik al enige jaren teruggezien, maar was toen veel duurder. We waren beiden heel enthousiast over de ambiance, de ligging en op basis van de beschikbare informatie kon ik uitrekenen dat alles er in kon wat we in gedachten hadden, 8 kamers voor gasten, een trainingsruimte, en de buitenkant en het woongedeelte al gerenoveerd/gerestaureerd en een prachtige tuin. Niet genoeg grond voor paarden, maar wel aangrenzende weiden. We zijn wezen kijken en vonden beiden de locatie en het huis prachtig. Echter de paarden konden niet bij het huis en wat ik er in kwijt wilde pakte niet zo uit als ik van tevoren had bedacht. Eigenlijk wees ik het af, maar Jolanda wilde wel. Na vele discussies hebben we besloten het toch te kopen op basis van het feit dat we daar graag wilden wonen. We wilden graag de onderneming vestigen die we in het hoofd hadden, maar er zijn toch altijd veel onzekerheden. Mogen we verbouwen wat we willen, kan het bouwkundig, wat kost het, kunnen we dat financieren? Dus we hebben gekocht en zouden wel zien hoe ver we zouden komen. Uiteindelijk hebben we onze 8 kamers voor gasten en de vergader/trainingsruimte kunnen realiseren. We konden het betalen en financieren. Wij vinden wat we gedaan hebben uitermate geslaagd en krijgen veel heel positieve reacties.

Paarden hebben we niet aan huis, de grond te nat en te klein voor paarden. Met paarden werk ik op verschillende locaties met paarden in Nederland. We hebben ontspannen, ontmoeten en ontwikkelen vorm gegeven door ons neer te zetten als B&B en vergaderlocatie waarbij wij we verschillende arrangementen aanbieden voor vakantiegangers, al of niet gefaciliteerde vergaderingen en workshops voor de zakelijke markt, vrienden- en familiegroepen, maar ook voor coaching en teamcaching al of niet met paarden.

Ik ben gestopt per 1 januari 2013 gestopt als partner bij het consulting bureau en doe nu als zelfstandige (team-)coaching, faciliteren van workshop zowel in de B&B als in Nederland, maar ook interim klussen en bijzondere opdrachten. Jolanda exploiteert de B&B. En dat voelt goed zo samen!

 Jolanda en Rob Koppen